ആരോ തട്ടി ഉണര്തിയത്‌പോലെ അവൻ അന്നും വളരെ യാന്ത്രികമായി എഴുന്നേറ്റു .എന്തെന്നറിയാത്ത മൂകമായ ഒരു അവസ്ഥ .എത്ര നാളുകൾക്ക് മുൻപാണ്‌ ഞാൻ ഇങ്ങനെയായി തീർന്നത് . അവൻ തന്നോട് തന്നെ ചോതിച്ചു . അറിയില്ല . എന്തായാലും ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാണ്‌ . ഞാൻ ഒരുപാടു മാറിയിരിക്കുന്നു .തന്റെ മനസിനെ ഇളം കാറ്റിനോടൊപ്പം അഴിച്ചുവിടാതെ അവൻ അവന്റെ ചിന്തകൾക് അവിടെ തന്നെ അറുതി വരുത്തി . ഒരുപാടൊരുപാട് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇതേപറ്റി .

അവൻ ക്ലോക്കിൽ നോക്കികൊണ്ട്‌ മനസിനോട് പിറുപിറുത്തു . ഒന്ന് നേരം വെളുക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ !!!. പിന്നെ ഒരു ഓട്ടമായിരുന്നു കുളിമുരിയിലോട്ട് . റെഡിയായി കൊളേജിലോട്ടു പോകാൻ പുറത്തേക്കു വന്നപോഴേക്കും ബസ്‌ പോയികഴിഞ്ഞിരുന്നു . അതിവേഗം തന്നെ ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ചു .

ഒരു യുദ്ധത്തിനു തയ്യാർ എന്ന മട്ടിൽ ഒരു വശത്തു പ്രിന്സിപളും കൂട്ടുകാരും നിൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു . ഓട്ടോയിൽനിന്ന് എത്തിനോക്കിയ രഖു കണ്ട കാഴ്ച്ച അതായിരുന്നു. ഒടുവിൽ രണ്ടും കല്പിച്ച് സിംഹമാടയിലേക്കെന്ന പോലെ അവൻ പ്രിന്സിപലിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു .ഒരു ഇരയെ കിട്ടിയ സന്തോഷം ആ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു .എന്താ നീ എന്നും ഇത്ര വൈകി വരുന്നത് എന്ന ചോത്യത്തിനു ഒരു മങ്ങിയ മൌനം മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ ഉത്തരം . എന്നാൽ ആ മൌനത്തിൽ അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു “ഞാൻ എപ്പോ വന്നാലും തനിക്കെന്താടാ മൊട്ട തലയാ ???”.

ഒടുവിൽ യുദ്ധത്തിനു അറുതി വരുത്തിയതു പോലെ അദ്ദേഹം അവനെ പറഞ്ഞു വിട്ടു .ഓടിപോയി ക്ലാസ്സിൽ കയറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ക്ലാസ്സ്‌ ആരംഭിച്ചിരുന്നു .നിശബ്ദനായി തല കുനിച്ചു നിന്ന അവനെ നോക്കി ടീച്ചർ “ഗെറ്റ് ഇന്” എന്ന് അമർത്തിയ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. കേട്ടപാടെ അവൻ അവന്റെ സീറ്റിലൊട്ടു ഓടി.

നിശബ്ധതക്ക് സമയ സൂചികളെ ഇത്ര വേകത്തിൽ തിരിക്കാൻ ആകുമോ?ഇന്റർവെൽ സമയത്ത് ഒരു കൂട്ടുകാരാൻ വന്നു ചുമലിൽ തട്ടിയപ്പോഴാണ് അവൻ അറിഞ്ഞത്. മനസ് മറ്റേതോ ലോകത്തിലായിരുന്നു.എന്നും എല്ലാരോടും ചിരിച്ചു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ പയ്യനിലുണ്ടായ മാറ്റം എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു .”എല്ലാവരും!!! ”

മനസ് അവളെ കാണുവാൻ ഓടി കിതച്ചു വന്ന നാളുകൾ അവൻ ഒരു വേദനയോടെ ഓർത്തു.ഓർമയുടെ താളുകൾ ഒരു ചെറു തെന്നൽ സ്പർശത്തിൽ ചലിച്ചു. കാലത്തെയുള്ള സൈക്കിൾ യാത്ര എന്നും പുതുമയുള്ളതായിരുന്നു . ഒരുമിച്ചങ്ങനെ സൈക്കിൾ ഉന്തി നടക്കുമ്പോൾ തോന്നും ഈ ലോകം തന്നെ നമുക്ക് വേണ്ടി തീർത്തതാകും എന്ന്. ഒരുപാടൊരുപാട് സുന്ദരമായിരുന്നു ആ ചെറു പൂകളുള്ള മരങ്ങളും കുളങ്ങളും. ചെരുമഴയിൽ നനഞ്ഞ ഇലകളിൽ നിന്നും താഴോട്ട് പതിക്ക്യാൻ വെംബി നില്കുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ നേത്രങ്ങൾക്ക് കുളിർമയെകുന്നതയിരുന്നു . അങ്ങനെ ആ പ്രണയത്തിൽ ഉണ്ടായ ഓരോരോ മധുര നിമിഷങ്ങളും അവന്റെ മനസിലോട്ടു വിളിക്കാത്ത ഒരു അധിധി കണക്കെ കടന്നു വന്നു. അത് അവന്റെ നെത്രങ്ങളെ നനയിപിച്ചു.

കൊഴിഞ്ഞു പോയ ദിനങ്ങളിലെന്നോ അവൻ അവനു അവളോടുള്ള പ്രണയം അറിഞ്ഞു .എന്നാൽ ആ ഇഷ്ടം തനിക്കു ഇത്രമാത്രം വേദനകൾ സമർപിക്കാൻ മാത്രം കഴിവുള്ളതായിരുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവൻ അറിയാൻ ഒരുപാടു വൈകിയിരുന്നു .

ഇന്നും അവൾ സന്തോഷവതിയാണ് . ആ അഴകുള്ള പുഞ്ചിരി ഇന്നും അവള്ക്കുണ്ട്.പിന്നെ പിന്നെ അവളെ കാണുമ്പോൾ അവൻ ചിരിക്കാരുണ്ടായിരുന്നു . “വാടി നിറം മങ്ങിയ ഇല നറു നിലാവിനെ നോക്കി നോക്കി ചിരിക്കുന്നതുപോലെ”!!!.

മനസിന്റെ ശ്രീകോവിലിൻ ഉള്ളിലെ പ്രതിഷ്ഠയെ പൂചിക്കാൻ ആകാത്ത കൈകളെ പ്രകികൊണ്ട് അവൻ തേങ്ങി. എന്തെന്നറിയാതെ ….

A short story by,
Sibeesh Venu

എന്നത്തെയുംപോലെ അമ്മയുടെ ശക്തമായ ശകാരം കേട്ടാണ് രവി അന്നും എഴുന്നേറ്റത് . ഒരു മുറുമുരുപോടെ അവന്‍ അമ്മയോട് ചോതിച്ചു “എന്തിനാ അമ്മേ ഇങനെ കെടന്നു കാറുന്നെ ” അമ്മയുടെ ചുട്ട മറുപടി കേട്ടപ്പോള്‍ ഒരു പൂച്ചകുട്ടിയെ പോലെ അവന്‍ കിടക്കയില്‍നിന്നും എഴുന്നേറ്റു പല്ല് തേക്കാന്‍ പോയി. പല്ല് തേച്ചു കഴിഞ്ഞു അവന്‍ അവന്‍ തീന്മേശയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. എവിടെ നിന്നോ ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദം കേള്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു “ദേ അമ്മേ ഗണപതി തീന്മേശയില്‍ വന്നട്ടുണ്ട്‌, ഇവനൊക്കെ ഒന്ന് കുളിച്ചിട്ടു കഴിച്ചൂടെ , വൃത്തികെട്ടവന്‍ . ഓ പിന്നെ ഇത്ര വൃത്തി ഒക്കെ മതി രവി പറഞ്ഞു . അവന്‍ ചായ കുടിചോണ്ടിരിക്കുംബോല്‍ തന്നെ ചേച്ചി ഓഫീസിലോട്ട് പോയി.

ഇനി നമുക്കെ രവിയെ കുറിച്ച് പറയാം. രവി , എഞ്ചിനീയറിംഗ് കഴിഞ്ഞു ചുമ്മാ ഇരിക്കുന്ന ഒരു ചെക്കന്‍.അങ്ങനെ ചുമ്മാ ഇരിക്കുന്നു എന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ല . കാലത്തേ ചായകുടി കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ അവന്‍ അവന്റെ കൂടുകാരുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടും. ഇങ്ങനെ കഴിച്ചു കഴിച്ചു തേരാ പാര നടക്കുന്ന ഒരു സംഘം ചെക്കന്മാര്‍. നമ്മുടെ രവിയാണ് സംഘത്തിന്റെ തലൈവന്‍ . കാലത്തേ ഉള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു പിന്നെ രവി ഉച്ചക്ക് ഉണ്ണാന്‍ മാത്രമേ വീടിലോട്ടു പോവു. പിന്നെ വീണ്ടും തുടങ്ങും ഇത് വരെ വീട്ടിലേക്കായി അവന്‍ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല . അവന്റെ അമ്മ എപ്പോഴും പറയും “ഇന്റെ രാമേട്ടന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെകില്‍ ഇങ്ങനെ ഒന്നും നടക്കില്ലായിരുന്നു ” രവിയുടെ അച്ഛന്‍ രവിക്ക് മൂന്ന് വയസുല്ലപ്പോഴേ മരിച്ചുപോയി.

പാവപെട്ട അമ്മയും ചേച്ചിയുമാണ് അവനെ വളര്‍ത്തിയത്‌. എന്നാല്‍ ആ ഒരു വിച്ചരങ്ങലോന്നും രവിക്കില്ല. അവന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ക്കിടയില്‍ വിലസി നടക്കുകയാണ് അവന്റെ ഒരേ ഒരു പണി. എന്നത്തേയും പോലെ രവിയും കൂട്ടുകാരും അമ്പലപരംബില്‍ ഒത്തുകൂടി. വളര്‍ന്നു വരുന്ന ടെക്നോളജിയുടെ പോരയ്മയെ പറ്റി അവര്‍ ഒരുപാടു സംസാരിച്ചു. രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ നടക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളും പോംവഴികളും അങ്ങനെ പലതും അവര്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്തു.
സംസരിച്ചങ്ങനെ ഇരുന്നപ്പോള്‍ ആര്‍ക്കും സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. വെയില്‍ നല്ല വണ്ണം ആയപ്പോള്‍ അവര്‍ എല്ലാവരും അമ്പലത്തിനെ മുന്നിലുള്ള ആള്തരയിലോട്ടു നീങ്ങി. അപ്പോള്‍ ആരോ സിനിമയെ പറ്റി സംസാരിച്ചു . ആ സംസാരം അവസാനിച്ചത്‌ “എന്നാ പിന്നെ ഒരു സിനിമക്ക് പോയാലോ ?” എന്നുള്ള ചോത്യതിലയിരുന്നു. എന്നാ പിന്നെ അങ്ങനെയയികൊട്ടെ!. എല്ലാരും ഒറ്റ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു.

രവി അപ്പോള്‍ ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു , ചേച്ചിയുടെ കമ്പനിയുടെ അടുത്തുകൂടെ വേണം തീയറ്ററില്‍ പോവാന്‍. ചെചിയെങ്ങനും കണ്ടാല്‍ പ്ലാന്‍ മൊത്തം ക്യാന്‍സല്‍ ആകും. ആലോചിച്ചാലോചിച്ച് ഒടിവില്‍ അവനു ഒരു വഴി കിട്ടി. കൂട്ടുകാരന്റെ ബൈക്ക് വാങ്ങി ടൌണ്‍ വഴി ചുറ്റി പോകാം. എന്താ കുറച്ചു ദൂരെ ചുറ്റി പോണം അത്രെയല്ലേ ഉള്ളു. പിന്നെ എനിക്ക് കുറച്ചു നേരം ബൈക്ക് ഓടിക്കുകയും ആവാം. ആ ചെചിയോടൊരു ബൈക്ക് വാങ്ങിത്തരാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട് മാസം രണ്ടു കഴിഞ്ഞു . ഇപ്പോഴും അതെ മറുപടി തന്നെ “നീ പോയി ഒരു ജോലി വാങ്ങീട് വാ ബൈക്ക് വാങ്ങിതരം”. ഇവര്ടെയൊക്കെ വിചാരം ഈ ജോലിന്നു പറയാനാ സാധനം നമ്മ വിചാരിച്ച ഉടനെ കിട്ടും എന്നാണ് .

തീയട്ടരില്‍ ഭയങ്കര തിരക്ക് ആയിരുന്നു. പൊതുവേ വിജയുടെ പടങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം ഇവിടെ തിരക്കുണ്ടാവരുണ്ട്. അപ്പോള്‍ അവന്‍ ആലോചിച്ചു നമ്മുടെ കേരളത്തില്‍ മാത്രമേ വിജയ്ക്ക് ഫാന്സോക്കെ ഉള്ളു. തമിഴ്നാട്ടില്‍ എല്ലാം തലയാണ് നമ്മുടെ അജിത്‌ അണ്ണന്‍ തന്നെ . ഇന്റര്‍വെല്‍ സമയത്ത് കൂട്ടുകാരെല്ലാവരും ചേര്‍ന്ന് അവര്‍ സാധാരണ ചെയ്യുന്ന പനിയിലോട്ടു തിരിഞ്ഞു. വായ്നോട്ടം.

അങ്ങനെ പടം കണ്ടു തിരിച്ചു പോകുമ്പോള്‍ സമയം ഒരു പാട് വയ്കിയിരുന്നു . എന്തായാലും ചേച്ചി വെട്ടിലോട്ടു പോയികാണും എന്ന് വിചാരിച്ചു അവന്‍ മറ്റു കൂടുകാരുടെ കൂടെ നടന്നാണ് പോയത്. വീടിലോട്ട് പോകുന്ന വഴിയില്‍ ഒരു കവലയുണ്ട്. ആ കവലയില്‍നിന്നു രണ്ടു കിലോമീറ്റര്‍ പോയാല്‍ രവിയുടെ വീട് ആണ്.

മഴകലമയതിനാല്‍ റോഡില്‍ മൊത്തം നല്ല വെള്ളമായിരുന്നു. നല്ല ഇരുട്ടും. കവലയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ആകെയുള്ള ഒരു വെളിച്ചം കര്നെരില്‍ ഉള്ള ഒരു സ്ട്രീറ്റ് ലാമ്പ് ആയിരുന്നു. ഇപ്പൊ അതും ഇല്ലണ്ടയിട്ടു രണ്ടാഴ്ചയായി. കൂടുകാരുടെ പതുന്ഘിയുള്ള സംസാരം കേട്ടാണ് രവി ചിന്തയില്‍ നിന്ന് ഉണര്‍ന്നത്. ഒരാള്‍ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു “എന്തൂട്ട് സ്ട്രക്ച്ചരാഡാ ” എന്റമ്മോ .

രവിയുടെ നോട്ടം അങ്ങനെ റോഡിന്‍റെ അരികിലൂടെ നടക്കുന്ന ആ പെണ്‍കുട്ടിയില്‍ പതിഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണിലും
ആകസ്മികതയായിരുന്നു. കൂട്ടുകാര്‍ പറയുന്നതു ശരി തന്നെ എന്നാ മട്ടില്‍ അവന്‍ തല ആട്ടി.
അവനു തിടുക്കമായിരുന്നു ആ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ മുഖം ഒന്ന് കാണാന്‍. കൂട്ടുകരെക്കള്‍ വെകത്തില്‍ അവന്‍ നടന്നു. പിന്നില്‍ ആരൊക്കെയോ തന്നെ പിന്തുടരുന്നുന്ടെന്നരിഞ്ഞ പെണ്‍കുട്ടി വേഗത്തില്‍ നടക്കാന്‍ തുടങ്ഘി. റോഡില്‍ എങ്ങും ആരും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. രവി ആ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ അടുക്കലോട്ടു ഓടി. അടുതെടിയതും അവന്‍ പറഞ്ഞു “അങ്ങനെയങ്ങ് പോയാലോ ? ഞാങ്ങലോന്നെ കാണട്ടെ !. നിന്നെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടായി . ഇല്ല്യോഡാ മക്കളെ? കൂടുകാര്‍ എല്ലാം ഒരേ സ്വരത്തില്‍ മൂളി.

രവി ആ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കയ്യില്‍ കയറി പിടിച്ചു പെണ്‍കുട്ടിയെ തിരിച്ചു നിര്‍ത്തി. രവിയുടെ കണ്ണുകള്‍ കലങ്ങി. ഇരു കണ്ണുകളില്‍നിന്നും കണ്ണുനീര്‍ പൊടിഞ്ഞു. അവനു തല കറങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി. അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. തൊണ്ടയില്‍ നിന്നും ഒരു ശബ്ദവും പുരതോട്ടു വരുന്നില്ല. അവന്‍ ആകെ കുഴഞ്ഞു . അവന്റെ കൈ
യന്ധ്രികമായി പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കൈ വിട്ടു. പെണ്‍കുട്ടി കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഓടി പോയി. അവളുടെ ഓരോരോ കാലടികളും രവിയുടെ നെഞ്ചില്‍ വന്നു വീഴുന്നത് പോലെ തോന്നി അവന്. ഓരോരോ കലോച്ചകളും അവന്റെ ഹൃധയമിടിപിന്‍റെ തലം കൂട്ടി . അവന്‍ ആ നാട് റോട്ടില്‍ ഇരുന്നു.കൂട്ടുകാരന് ഇതെന്തു പറ്റി എന്നറിയാന്‍ കൂട്ടുകാര്‍ അവനരുകില്‍ ഇര്രുന്നു. തന്റെ കൂടുകരോട് രവി തേങ്ങി ” അതെന്റെ ചെചിയാടാ , എന്റെ സ്വന്തം ചേച്ചി. എന്നെ വളര്‍ത്തിയ ചേച്ചി. എന്റെ എല്ലാം. ആ ചേച്ചിയോട് ഞാന്‍ ചെയ്തത് എന്താണ്. ഞാന്‍ എത്ര ക്രൂരനാണ്. ആ രാത്രി മൊത്തം അവന്‍ കരഞ്ഞു. അവന്റെ ഉള്മനസു തെങ്ങികൊടെയിരുന്നു പൊറുക്കാന്‍ പറ്റാത്ത
തെറ്റാണു ഞാന്‍ ചെയ്തത്.

ഒടുവില്‍ അവന്റെ മനസിനെ അവന്‍ സന്ത്വനപെടുത്തി ഒരു പുതിയ തീരുമാനം എടുത്തുകൊണ്ടു. അവനില്‍ ഉറങ്ങികിടക്കുന്ന രവി എന്നാ മ്രുഗത്തെ കൊന്നുകൊണ്ട് . അവന്റെ അമ്മയുടെയും ചേച്ചിയുടെയും സ്വന്തം രവിയായി മാറുക എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ തീരുമാനം. അവന്റെ തീരുമാനത്തില്‍ ഉറച്ചു നില്‍കാന്‍ അവനു കഴിയട്ടെ.

കൂട്ടുകാരന്മാരെ നമ്മള്‍ എല്ലാവരും ഈ ലോകത്തില്‍ ജീവിക്കുന്നവരാണ് . ഈ ലോകം പുരുഷന്മാര്‍ക്ക് മാത്രം ഉള്ളതല്ല . നമ്മളെ നമ്മലക്കുന്നത് നമ്മുടെ കുടുംഭാവും സമൂഹവും ആണ്. അവിടെ അമ്മയുണ്ട്‌, ചെചിയുണ്ട്, അനുച്ചത്തിയുണ്ട് എല്ലാവരും ഉണ്ട്. നമുക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്നത് ജീവിതമല്ല. നമ്മുടെ ജീവിതമായ അമ്മയെയും ചേച്ചിയെയും അനുച്ചതിയെയും കാത്തു രേക്ഷികേണ്ടത് നമ്മുടെ കടമയാണ് . അത് മരകതിരിക്കുക .

എന്ന് സ്വന്തം
സിബീഷ് വേണു

ARISE, ASPIRE, ATTAIN

hope

“Depression is a global phenomenon that is tampering the lives of thousands of people worldwide per year. According to the statistics Depression affects 121 million people worldwide. It can affect a person’s ability to work, form relationships, and destroy their quality of life. At its most severe depression can lead to suicide and is responsible for 850,000 deaths every year.”

The room was dark. The Only light in the room was of the dimly lit fireplace. Shadows where cast on the walls as the flames danced in the fireplace. The whole atmosphere seemed dull and quiet as if waiting for the ultimate disaster. The king was sitting on an easy chair lost in his thoughts. His eyes had lost the old shine. His face looked tired. He hated to see the enemy’s flags dancing according to his country’s wind. He was in a stage of depression.
“At times of depression and hopelessness one should ‘look out through the window’. Then you will understand that all you have to do is to open the door and get out where tons of opportunities are waiting to embrace you.”
The old king looked through the window. The clouds were darkening. It is going to rain he thought. Suddenly a thunder struck. He woke from his thoughts. He moved towards the door as if guided by an invisible force. He opened it and stepped outside. He couldn’t believe his eyes. The raindrops of hope were falling. He listened carefully to the howling of the wind, he could hear them chanting the words ‘Arise’, ’Aspire’, ‘Attain’.
“Rain is a season of hope, the time when heaven brings its joy to earth. Embrace the rain drops with love and you will find a whole new meaning to LIFE.”
He felt light hearted after the rain. He could hear his conscience speaking to himself. The world itself is destructible, why not an army. He led his army again to enemy’s barracks with a new energy and won the war.

That is the magic of nature. Nature always provides a remedy to all the problems. A depressed person can always find his answer in Nature. Not one living thing in nature would live its life without tasting the bitterness of defeat. Yet life has to go on. Being an optimist is the best way to lead a happy life.
“In three words I can sum up everything I’ve learned about life: it goes on” Said Robert Frost.

Kindest Regards
Sibeesh Venu

Humanity

I see humans. But no humanity

I still remember the look in my mother’s eyes, her fear, when they took me. Every night I think of her and what she might be doing. I look at the starry sky and wonder whether my mother would be looking at the same and thinking about me.

The day when I was brought to this human world, I felt my eyes weren’t enough and wished I had more. All I saw was entirely different from what I had seen in my earlier years. My initial fear was replaced by sheer amazement. It was nothing like my jungle. Everything seemed so busy and noisy.

I was brought to a place where I could see many others like me. Here we had many things that was needed to keep us alive, but we lacked the most important thing needed to feel alive “Freedom”. The rest of our lives were confined to this concrete jungle, a poor imitation of our habitat. My life here taught me one thing, we hunt to live, for our existence and when it is inevitable, past that stage, we animals do not hunt. But for man, hunting is just another game, a game that he plays when he gets bored, sometimes for wealth, pride or fun. By bringing us here he claims to conserve us, protect us, but what he does not understand is that, once he takes the wildness of jungle form us then only a shadow is left in us, a shadow of our past. We are no longer animals, we are just imitations of what we were once. We are obliged to live in this shadow till our lives end behind these bars.

When the initial excitement died, my life in zoo became a routine. Same food, same place and same activities. I missed my jungle. I wanted to feel the air and sun. To rest in the shade of a tree. I wanted to run, leap and feel exhausted. I wondered how humans would feel when they were taken away from their home. I wanted to show them, I wanted them to know my pain. I wanted revenge. I used to show my anger with loud roars when people come to watch me, but I stopped it as soon as I understood that it excited them more, than frightening them. My anger was their entertainment. The crowd always loved an angry tiger than a silent one.

There are many things that humans should learn from us. Sometimes people are referred to as animals when they conduct a bad deed, they call it ‘The animal behavior’ or a ‘ Man’s animal Instincts ‘. But what they forget is we do follow some laws and ethics that we do not cross even in desperate times. But humans do what it takes to survive. They exploit our mother, ‘The Nature’. They abuse their fellow beings, they kill, loot, rape and do whatever it takes to satisfy them. For us killing is something that has to be done only when it is required, we live in sync with the harmony of nature. If it is their superior brain that helps them to do all these, then I am happy that we don’t have those.

Humanity

Image Courtesy: kavehadel

It was a normal day. It was one of the days when the crowd thickened. A lot of people stopped by to see me. They got excited by the slightest of my reactions. I never noticed this boy until he fell into my cage. My first intuition was to pounce at him, make him pay for my pain, the pain of all animals, the brutalities his kind has been doing to the jungle and my family. I ran to him. I was ready to pounce. But as I got near him, I saw fear in his eyes, the same fear that I saw in my mother’s eyes, years back. I was startled. Something inside me was stopping me from having the payback, the revenge which I had been waiting from the day I was brought to this zoo. He was trying to say something to me. Though I didn’t understand human language I could see his eyes pleading for his life. The people around had started to make sounds as if they would frighten me. I roared at them, this time I didn’t entertain them, instead I frightened them. I looked at the boy in front of me. He was looking at me and was still as a grave. That was when the stone hit him. He winced his eyes in pain. Then more stones started flying in. Many hit me. I roared back at them in pain and anger. How could they hurt their own fellow being? How could they hurt him when even an animal like me could see the fear in his eyes? May be they didn’t have any regard for this poor boy’s life. May be one of them had thrown him to me hoping that I would do his deed in my anger. But I am going to prove them wrong. I will show them that we animals are different. Many stones were being thrown, most of them hitting the boy. Tears rolled down his cheeks. I could no longer stand this. I grabbed him by neck like my mother and ran back to my shelter. I remembered my mother protecting me from the predators when I was young. I hadn’t run like this for long. I went to a safe place away from these humans. I laid him down.

But something had gone wrong. Blood was oozing down from his neck where I had held him. His body let out a small shiver and he laid there motionless and still, but his eyes were at peace. I had saved him from this cruel world where he was judged in everything he did, where he was stamped upon by his own brothers so that they could rise high, where he was exploited by the provided so that the high ones could keep their granaries full, where he was sometimes deprived of even the basic necessities. I looked back at the humans, they were still shouting and throwing stones. Is this what they wanted? I roared back at them.

Wildness of jungle can be better than the justice of this world. I am happy that we lacked the cruelty called humanity.

Mahtma Gandhi once said: “You must not lose faith in Humanity!. Humanity is an ocean. If a few drops of the ocean are dirty, the entire ocean doesn’t become dirty.”

Kindest Regards
Sibeesh Venu